Moleculaire informatie
- Gewicht
- 4.813,5 Da
- Lengte
- 39 aminozuren
- Type
- Duale GIP / GLP-1 receptoragonist · eenmaal per week subcutaan
- Formule
- C₂₂₅H₃₄₈N₄₈O₆₈
Tyr-Aib-Glu-Gly-Thr-Phe-Thr-Ser-Asp-Tyr-Ser-Ile-Aib-Leu-Asp-Lys-Ile-Ala-Gln-Lys-Ala-Phe-Val-Gln-Trp-Leu-Ile-Ala-Gly-Gly-Pro-Ser-Ser-Gly-Ala-Pro-Pro-Pro-Ser * 39-aminozuurpeptide met Aib-substituties op posities 2 en 13 (DPP-4-resistentie) en een C20-vetdizuurketen die via een γ-Glu-(AEEA)₂-spacer op Lys20 is gekoppeld. Deze acylering maakt reversibele albuminebinding mogelijk en verlengt de halfwaardetijd tot ~5 dagen.
Onderzoeksindicaties
Diabetes mellitus type 2 · Mounjaro S
Het SURPASS-programma toonde HbA1c-reducties van 1,9–2,6 procentpunten bij doses van 5–15 mg wekelijks; in SURPASS-2 was tirzepatide superieur aan semaglutide 1 mg op alle doseringen.
Activatie van zowel GIP- als GLP-1-receptoren op pancreatische β-cellen versterkt glucose-gestimuleerde insulinesecretie. Laag intrinsiek hypoglykemie-risico bij monotherapie.
In tegenstelling tot insuline of sulfonylureumderivaten geeft tirzepatide bij T2DM substantieel gewichtsverlies (5–12 kg in SURPASS-trials), wat gunstig is voor metabool risico op lange termijn.
Chronisch gewichtsbeheer bij obesitas · Zepbound (VS) / Mounjaro (EU) S
SURMOUNT-1 toonde gemiddeld −20,9% lichaamsgewicht op 72 weken bij 15 mg dosering (n=2.539) vs −3,1% placebo. 91% van de deelnemers bereikte ≥5% gewichtsverlies; 57% bereikte ≥20%.
GLP-1-receptoractivatie geeft centraal-werkende verzadiging via hypothalamus en hersenstam; GIP-receptoractivatie versterkt dit effect en moduleert daarnaast adipocyt-lipidehuishouding — de mechanistische verklaring voor het effect bovenop selectieve GLP-1-agonisten.
SURMOUNT-4 toonde dat voortzetting na 36-weekse lead-in leidde tot verder −5,5% gewicht; switch naar placebo gaf +14,0% terugkomst (n=670).
Hartfalen met behouden ejectiefractie + obesitas A IN ONDERZOEK
SUMMIT (n=731) toonde 38% reductie in het samengestelde eindpunt van CV-dood of verergering van hartfalen (HR 0,62; p=0,026) over een mediane follow-up van 104 weken bij HFpEF-patiënten met obesitas.
Verbetering van KCCQ-CSS-score (kwaliteit van leven) en zes-minuten-loopafstand op 52 weken; gunstige effecten op NT-proBNP en hsCRP suggereren remodellering naast gewichtsverlies.
Nog geen aparte indicatie-uitbreiding van EMA of FDA voor HFpEF; SUMMIT-data vormen de basis voor toekomstige aanvragen. Cardiovasculaire uitkomsten in algemene obesitaspopulatie (SURMOUNT-MMO) lezen later uit.
Cardiovasculaire risicoreductie B IN ONDERZOEK
SURPASS-CVOT (n=13.299, Nicholls et al. NEJM 2025) randomiseerde T2DM-patiënten naar tirzepatide tot 15 mg of dulaglutide 1,5 mg. Samengesteld MACE: 12,2% vs 13,1%; HR 0,92 (95,3% CI 0,83–1,01); p=0,003 voor non-inferioriteit, p=0,09 voor superioriteit. Tirzepatide is dus aantoonbaar even veilig als dulaglutide op MACE, maar niet aantoonbaar beter.
SURMOUNT-MMO is de cardiovasculaire uitkomstenstudie in de obesitas-populatie zonder diabetes — placebo-gecontroleerd, ontworpen voor MACE-reductie. Resultaten worden later in dit decennium verwacht en zullen bepalen of tirzepatide klassevoordeel boven placebo toont in niet-diabetische obesitas.
Verbeteringen in bloeddruk, lipidenprofiel, hsCRP en NAFLD-markers zijn consistent gezien in SURPASS- en SURMOUNT-trials. De positieve HFpEF-uitkomst in SUMMIT (HR 0,62) bevestigt cardiovasculair voordeel in een specifieke populatie. Bij T2DM zonder HFpEF blijft het effect statistisch grensgeval.
Farmacokinetiek
Tirzepatide is de eerste duale GIP- en GLP-1-receptoragonist, ontwikkeld door Eli Lilly en door zowel de FDA als het EMA geautoriseerd onder de merknamen Mounjaro (diabetes type 2 en chronisch gewichtsbeheer in de EU) en Zepbound (chronisch gewichtsbeheer in de VS). Het molecuul is een 39-aminozuurpeptide met Aib-substituties op posities 2 en 13 en een C20-vetdizuurketen die albuminebinding mogelijk maakt — structurele kenmerken die samen een halfwaardetijd van ongeveer vijf dagen opleveren en wekelijkse subcutane dosering ondersteunen. Het duale incretine-mechanisme geeft een groter gewichtsverliesresultaat dan welke uitsluitend-GLP-1 agonist dan ook tot dusver onderzocht.
Werkingsmechanisme
Tirzepatide bindt zowel aan de GLP-1-receptor als aan de GIP-receptor — twee klasse B G-eiwit-gekoppelde receptoren die op overlappende én onderscheiden weefsels tot expressie komen. Op pancreatische β-cellen activeren beide receptoren de Gαs-cAMP-PKA-as, met als netto effect een versterkte glucose-gestimuleerde insulinesecretie. Anders dan selectieve GLP-1-agonisten voegt GIP-receptoractivatie een tweede insulinotrope component toe waarvan de fysiologische rol in de incretine-respons na maaltijden lang werd onderschat.
Het mechanistische voordeel boven uitsluitend-GLP-1-agonisme zit echter niet alleen in extra insulinesecretie. GIP-receptoren komen ook tot expressie op adipocyten, waar activatie de lipidenbuffering en vetzuuropname verbetert — een effect dat ectopische vetstapeling vermindert en de insulinegevoeligheid kan ondersteunen. Daarnaast zijn GIP-receptoren in de hersenstam en hypothalamus betrokken bij eetlustregulatie; in preklinische modellen versterken GIP- en GLP-1-signalering elkaar centraal en dempen zij elkaars emetische bijwerkingen, wat klinisch het relatief gunstige GI-tolerantieprofiel bij hoge doses zou kunnen verklaren (PMID 30473097).
Net als bij semaglutide maakt een Aib-substitutie (hier op posities 2 én 13) het molecuul resistent tegen afbraak door dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4). De C20-vetdizuurketen, gekoppeld via een γ-Glu-(AEEA)₂-spacer op Lys20, bindt reversibel aan serumalbumine waardoor renale filtratie wordt vertraagd en een depot-effect ontstaat. Samen verklaren deze modificaties de terminale halfwaardetijd van circa vijf dagen die wekelijkse dosering klinisch praktisch maakt.
Farmacokinetiek
Na subcutane injectie wordt tirzepatide langzaam geabsorbeerd vanuit het subcutane weefsel met een biologische beschikbaarheid van ongeveer 80% (EMA SmPC Mounjaro). De maximale plasmaconcentratie wordt 24–72 uur na injectie bereikt. Albuminebinding (>99%) beperkt de distributie tot voornamelijk plasma en interstitium en beschermt het molecuul tegen snelle renale klaring. De eliminatie verloopt via proteolytische afbraak door peptidasen op meerdere weefselplaatsen, gevolgd door uitscheiding van fragmenten in urine en faeces; nauwelijks onveranderde tirzepatide wordt teruggevonden.
De terminale halfwaardetijd van circa vijf dagen betekent dat steady-state pas na 4–5 weken wordt bereikt — vandaar het verplichte titratieschema dat begint bij 2,5 mg en in stappen van 2,5 mg elke vier weken wordt opgehoogd tot de doeldosering. Na het staken van de behandeling is het molecuul na ongeveer 25 dagen volledig geklaard. Een orale formulering bestaat momenteel niet voor tirzepatide.
Klinisch bewijs
De evidentiebasis voor tirzepatide rust op twee parallelle fase-3-programma’s — SURPASS (diabetes type 2) en SURMOUNT (obesitas) — aangevuld met de recente SUMMIT-uitkomstenstudie in HFpEF.
SURPASS-2 (2021) randomiseerde 1.879 patiënten met diabetes type 2 naar tirzepatide 5, 10 of 15 mg wekelijks versus semaglutide 1 mg over 40 weken. De HbA1c-reductie bedroeg −2,01% (5 mg), −2,24% (10 mg) en −2,30% (15 mg) voor tirzepatide, vergeleken met −1,86% voor semaglutide; alle drie de tirzepatide-armen waren statistisch superieur. Het gewichtsverlies was respectievelijk −7,6, −9,3 en −11,2 kg vs −5,7 kg voor semaglutide (PMID 34170647). Dit was de eerste directe head-to-head-vergelijking tussen twee incretine-gebaseerde middelen op zowel glykemische als gewichtsuitkomsten.
SURMOUNT-1 (2022) onderzocht tirzepatide bij 2.539 volwassenen met obesitas zonder diabetes gedurende 72 weken. Het gemiddelde lichaamsgewichts- verlies bedroeg −15,0% (5 mg), −19,5% (10 mg) en −20,9% (15 mg) tegenover −3,1% bij placebo. 91% van de deelnemers bereikte ≥5% gewichtsverlies; 57% bereikte ≥20% — een effectgrootte die eerder uitsluitend met bariatrische chirurgie werd geassocieerd (PMID 35658024). SURMOUNT-2 (2023) repliceerde dit effect in de subgroep met co-existerend T2DM (n=938, −14,7% bij 15 mg vs −3,2% placebo; PMID 37385275), en SURMOUNT-4 (2024) toonde dat onderbreking van behandeling na 36 weken lead-in tot snelle terugkomst leidde (+14,0% in 52 weken), terwijl voortzetting verder gewichtsverlies gaf (−5,5%) (PMID 38078870).
SUMMIT (2024/2025) breidde het bewijs uit naar harde cardiovasculaire uitkomsten in een specifieke populatie: 731 patiënten met hartfalen met behouden ejectiefractie (HFpEF) en obesitas werden gerandomiseerd naar tirzepatide of placebo, met een mediane follow-up van 104 weken. Het samengestelde eindpunt van CV-dood of verergering van hartfalen werd met 38% gereduceerd (HR 0,62; p=0,026), naast verbetering van kwaliteit van leven op de KCCQ-CSS (PMID 39555826). De algemene cardiovasculaire uitkomstenstudie SURMOUNT-MMO bij niet-diabetische obesitas loopt nog.
Veiligheid en bijwerkingen
Het bijwerkingenprofiel van tirzepatide is consistent met dat van de incretine-klasse. De meest voorkomende bijwerkingen zijn gastro-intestinaal: misselijkheid, braken, diarree, obstipatie, dyspepsie en verminderde eetlust. Deze treden vooral op tijdens dosistitratie en nemen meestal af bij voortzetting van de behandeling; ze vormen de primaire reden voor het verplichte stapsgewijze titratieschema van 2,5 mg-stappen elke vier weken (EMA SmPC Mounjaro).
Hypoglykemie is op zichzelf zeldzaam door het glucose-afhankelijke werkingsmechanisme, maar het risico stijgt aanzienlijk bij combinatie met sulfonylureumderivaten of insuline — een dosisreductie van het combinatiemiddel is dan geïndiceerd. Acute pancreatitis is gemeld in zowel SURPASS- als SURMOUNT-programma’s; de absolute incidentie is laag, maar bij verdenking dient behandeling te worden gestaakt. Snel gewichtsverlies geeft een verhoogd risico op cholelithiasis en cholecystitis, vergelijkbaar met de GLP-1-klasse.
Bij knaagdieren is in carcinogeniciteitsstudies een dosisafhankelijke toename van C-cel-schildkliertumoren waargenomen, een klasse-effect van langwerkende GLP-1-receptoragonisten. Dit signaal is bij mensen niet gerepliceerd, maar uit voorzorg geldt een contra-indicatie bij persoonlijke of familiale voorgeschiedenis van medullair schildkliercarcinoom of multipele endocriene neoplasie type 2 (MEN-2) (EMA SmPC Mounjaro, https://www.ema.europa.eu/en/medicines/human/EPAR/mounjaro). Tirzepatide is gecontra-indiceerd tijdens zwangerschap; vrouwen in de vruchtbare leeftijd dienen anticonceptie te gebruiken en de behandeling minimaal één maand vóór een geplande conceptie te staken. De SmPC adviseert tevens overschakeling op niet-orale anticonceptie of toevoeging van een barrière-methode gedurende 4 weken na elke titratiestap, gezien de impact van vertraagde maagontlediging op de absorptie van orale contraceptiva.
Waarom we het S geven
Tirzepatide voldoet onverkort aan onze S-criteria: twee grote, onafhankelijke fase-3-programma’s (SURPASS in T2DM, SURMOUNT in obesitas) met consistente en klassebepalende effectgroottes — superieur aan semaglutide in een directe head-to-head trial (SURPASS-2) en gemiddeld −20,9% gewichtsverlies bij 15 mg in SURMOUNT-1, de grootste effectgrootte ooit gepubliceerd voor een farmacologische gewichtsverliesinterventie. EMA- én FDA-autorisatie voor twee indicaties, met SUMMIT die nu hard cardiovasculair voordeel in HFpEF met obesitas demonstreert. Het duale GIP/GLP-1-receptormechanisme is farmacologisch goed gekarakteriseerd. Caveat: de algemene cardiovasculaire uitkomstenstudie SURMOUNT-MMO leest later in het decennium uit; de grade weerspiegelt het brede en gerepliceerde bewijs op gewichts- en glykemische uitkomsten, niet een nog ontbrekende klasse-bevestiging op MACE.
Onderzoeksprotocollen
| Doel | Dosering | Frequentie | Route |
|---|---|---|---|
| Gewichtsverlies — initiatie | 2,5 mg | Wekelijks × 4 weken, daarna ophogen | Subcutaan |
| Gewichtsverlies — onderhoud | 10–15 mg | Wekelijks (na 20+ weken titratie) | Subcutaan |
| Diabetesmanagement (T2DM) | 5–15 mg | Wekelijks | Subcutaan |
| HFpEF + obesitas (off-label) | tot 15 mg | Wekelijks | Subcutaan |
| Tolerantie-gebaseerd | 2,5–15 mg | Wekelijks (geïndividualiseerd) | Subcutaan |
Toedieningsroute
- Typische dosering
- 2,5 → 15 mg s.c. wekelijks (titratie elke 4 weken met 2,5 mg-stappen)
- Frequentie
- Eenmaal per week
- Toedieningsroute
- Subcutaan
- Tijd tot piek
- ~24–72 uur na injectie
- Biobeschikbaarheid
- ~80% biologische beschikbaarheid via subcutane route (EMA SmPC Mounjaro)
- Bewaring
- 2–8 °C, in originele verpakking, beschermd tegen licht; voor maximaal 21 dagen op kamertemperatuur (≤30 °C) toegestaan
Subcutane absorptie wordt vertraagd door reversibele albuminebinding (>99%) via de C20-vetdizuurketen, wat een depot-effect creëert en wekelijkse dosering ondersteunt. Anders dan semaglutide is er geen orale formulering beschikbaar.
- Diabetes mellitus type 2 (Mounjaro)
- Chronisch gewichtsbeheer bij BMI ≥30 of ≥27 met comorbiditeit (Mounjaro EU / Zepbound VS)
Hoe te reconstitueren
- Bacteriostatisch water (BAC-water)
- Insulinespuiten (0,5–1 mL)
- Alcoholdoekjes
- Flacon met gevriesdroogd peptide
- Steriel werkoppervlak
- 01Reinig het werkoppervlak en de handen grondig.
- 02Bereken het benodigde volume bacteriostatisch water voor de gewenste concentratie.
- 03Trek het berekende BAC-water op in de spuit.
- 04Spuit het water langzaam langs de binnenwand van de flacon — niet rechtstreeks op de poederkoek.
- 05Zwenk voorzichtig tot volledige oplossing. Niet schudden.
- 06Bewaar de gereconstitueerde flacon gekoeld bij 2–8 °C en gebruik binnen 28 dagen.
Standaard biotech-reconstitutieprocedure. Gebruik altijd steriele techniek. Dit is begeleiding voor onderzoeksprotocollen, geen medisch advies.
Peptide-interacties
Combinatie verhoogt het hypoglykemie-risico. Dosisreductie van basale insuline (typisch 20%) is vereist bij start van tirzepatide volgens de SmPC.
Verhoogd hypoglykemie-risico. De SmPC adviseert dosisreductie van het sulfonylureum bij toevoeging van tirzepatide.
Twee GLP-1-actieve moleculen tegelijk geven geen aangetoond extra voordeel maar wel additioneel risico op gastro-intestinale bijwerkingen en hypoglykemie. Stack niet in klinische praktijk.
Zelfde klasse-overlap als semaglutide — een tweede GLP-1-actief molecuul stapelen op tirzepatide geeft geen synergie maar wel cumulatief gastro-intestinaal en hypoglykemisch risico. Niet combineren.
Zelfde klasse-overlap. SURPASS-CVOT toonde tirzepatide als non-inferieur (niet superieur) aan dulaglutide op MACE — er is geen rationale om beide tegelijk te dosen.
Geen klinisch relevante interactie. Combinatie is gangbaar in T2DM-behandeling en wordt door EMA-richtlijnen ondersteund; in het SURPASS-programma werd tirzepatide standaard bovenop metformine getest.
Vertraagde maagontlediging kan oraal contraceptie minder betrouwbaar maken in de eerste 4 weken na start en na elke dosisophoging. EMA SmPC adviseert overschakelen op niet-orale anticonceptie of toevoeging van een barrière-methode gedurende ten minste 4 weken na elke titratiestap.
Vertraagde maagontlediging kan de absorptie van oraal toegediende medicatie wijzigen. Voor middelen met smalle therapeutische marge (levothyroxine, warfarine) is monitoring gewenst.
Geen directe farmacokinetische interactie, maar alcohol kan hypoglykemie maskeren en gastro-intestinale bijwerkingen versterken.
Geen bekende farmacodynamische interactie. In grey-market stacks wordt BPC-157 soms toegevoegd ter verlichting van incretine-gerelateerde gastro-intestinale klachten; klinische gegevens ontbreken volledig en BPC-157 zelf is niet geautoriseerd.
Geen overlappend receptorprofiel — duale GIP/GLP-1 vs GHRH/GHSR-as. Theoretisch tegengestelde effecten op insulineresistentie (GH-as kan glucose verhogen, incretine-as verlaagt het) verdienen monitoring bij gelijktijdig gebruik.
Bijwerkingen & veiligheid
Misselijkheid — vooral tijdens dosistitratie · Diarree · Verminderde eetlust
Braken · Obstipatie · Buikpijn · Dyspepsie · Hoofdpijn · Vermoeidheid
Acute pancreatitis — staak bij verdenking
Hypoglykemie bij combinatie met sulfonylureum of insuline · Galstenen en cholecystitis door snel gewichtsverlies · Reacties op injectieplaats: erytheem, induratie, jeuk
- 01 Tekenen van acute pancreatitisaanhoudende ernstige buikpijn die uitstraalt naar de rug, vaak met braken
- 02 Allergische reactieshuiduitslag, jeuk, zwelling van gezicht/lippen/tong, ademhalingsmoeilijkheden
- 03 Aanhoudend braken of diarree met dehydratie-symptomen (donkere urine, duizeligheid, hartkloppingen)
- 04 Nieuwe of veranderende knobbel in de hals, heesheid, slikproblemen, kortademigheid (mogelijk schildklier C-celcarcinoom)
- 05 Tekenen van galblaasprobleempijn rechts boven in de buik, koorts, geelzucht
- 06 Voor geplande zwangerschapstop minimaal 1 maand vóór conceptie (lange halfwaardetijd)
- 07 Voor electieve chirurgie met algehele anesthesieoverweeg pauzeren wegens vertraagde maagontlediging en aspiratie-risico
Referenties
- 1.879 deelnemers · 5 / 10 / 15 mg wekelijks s.c. vs semaglutide 1 mg · 40 weken · Superieur aan semaglutide 1 mg op HbA1c en gewichtHead-to-head versus semaglutide 1 mg bij T2DM — superieure HbA1c-reductie (−2,01 tot −2,30% vs −1,86%) en grotere gewichtsreductie (−7,6 tot −11,2 kg vs −5,7 kg) in alle tirzepatide-doses
- 2.539 deelnemers · 5 / 10 / 15 mg wekelijks s.c. · 72 weken · −20,9% gewichtsverlies (15 mg)Gewichtsbeheer bij obesitas zonder diabetes — gemiddeld −20,9% lichaamsgewicht op 72 weken bij 15 mg vs −3,1% placebo; 91% bereikte ≥5% gewichtsverlies
- 938 deelnemers · 10 / 15 mg wekelijks s.c. · 72 weken · −14,7% gewichtsverlies bij T2DM + obesitasGewichtsbeheer bij obesitas met T2DM — −14,7% lichaamsgewicht (15 mg) vs −3,2% placebo op 72 weken; eerste GLP-1-actieve molecuul met dubbelcijferig gewichtsverlies in T2DM-populatie
- 670 deelnemers · 10 of 15 mg wekelijks s.c. (max getolereerd) · 36 wk lead-in + 52 wk gerandomiseerd · −5,5% verder vs +14,0% bij switchBehoud van gewichtsverlies na lead-in — voortgezette tirzepatide leidde tot verder −5,5%; switch naar placebo gaf +14,0% terugkomst (Δ −19,4%; p<0,001)
- 731 deelnemers · Tot 15 mg wekelijks s.c. · Mediaan 104 weken · HR 0,62 op CV-dood/HF-eventsHartfalen met behouden ejectiefractie + obesitas — samengesteld CV-dood/verergering HF: HR 0,62 (p=0,026); KCCQ-CSS verbetering op 52 weken
- 13.299 deelnemers · Tot 15 mg wekelijks s.c. vs dulaglutide 1,5 mg · Niet vermeld in abstract (langetermijn-uitkomstenstudie) · Non-inferieur aan dulaglutide op MACECardiovasculaire uitkomsten vs dulaglutide bij T2DM — samengesteld CV-dood/MI/CVA: 12,2% vs 13,1% (HR 0,92; 95,3% CI 0,83–1,01); p=0,003 voor non-inferioriteit, p=0,09 voor superioriteit. Tirzepatide is dus niet aantoonbaar superieur aan een bestaande GLP-1-agonist op MACE.
- 15.374 deelnemers · Tot 15 mg wekelijks s.c. vs placebo · Tot 5 jaar (primaire voltooiing okt 2027) · Lopend — CV/mortaliteit-uitkomsten bij niet-T2DM obesitasFase 3 placebo-gecontroleerde uitkomstenstudie (gestart oktober 2022; status ACTIVE_NOT_RECRUITING) — primair eindpunt: tijd tot eerste optreden van samengesteld eindpunt (overlijden door alle oorzaken, niet-fataal MI, niet-fataal CVA, coronaire revascularisatie of hartfalen-event) bij volwassenen met obesitas zonder T2DM. Vormt de cruciale missing piece in de tirzepatide-CV-evidentie naast SURPASS-CVOT (T2DM) en SUMMIT (HFpEF).
- Mounjaro — EMA SmPC (samenvatting van productkenmerken) →
- Coskun T et al. LY3298176, a novel dual GIP and GLP-1 receptor agonist for the treatment of type 2 diabetes mellitus: From discovery to clinical proof of concept. Mol Metab. 2018 →
- Frías JP et al. Tirzepatide versus Semaglutide Once Weekly in Patients with Type 2 Diabetes (SURPASS-2). N Engl J Med. 2021 →
- Jastreboff AM et al. Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity (SURMOUNT-1). N Engl J Med. 2022 →
- Packer M et al. Tirzepatide for Heart Failure with Preserved Ejection Fraction and Obesity (SUMMIT). N Engl J Med. 2025 →
- Nicholls SJ et al. Cardiovascular Outcomes with Tirzepatide versus Dulaglutide in Type 2 Diabetes (SURPASS-CVOT). N Engl J Med. 2025 →
Veelgestelde vragen
- Wat is Tirzepatide?
- De eerste duale GIP- en GLP-1-receptoragonist, ontwikkeld door Eli Lilly. Het duale mechanisme produceert grotere gewichtsverlieseffecten dan welke uitsluitend-GLP-1 agonist dan ook tot dusver onderzocht.
- Is Tirzepatide sterker dan Semaglutide?
- In de directe head-to-head trial SURPASS-2 produceerde tirzepatide grotere HbA1c-reducties en groter gewichtsverlies dan semaglutide 1 mg in alle geteste doseringen. De 15 mg dosis in SURMOUNT-1 bereikte −20,9% lichaamsgewicht versus semaglutide's −14,9% in STEP-1 (indirecte vergelijking).
- Is Tirzepatide in de EU geautoriseerd?
- Ja — door het EMA geautoriseerd sinds 2022 onder Mounjaro voor diabetes type 2 en chronisch gewichtsbeheer. Uitsluitend op recept.
- Wat is het verschil tussen Mounjaro en Zepbound?
- Dezelfde werkzame stof (tirzepatide), verschillende merknamen per indicatie in de VS (Mounjaro voor diabetes, Zepbound voor obesitas). In de EU worden beide indicaties onder de naam Mounjaro op de markt gebracht.
- Wie maakt Tirzepatide?
- Eli Lilly is de oorspronkelijke fabrikant. De verbinding staat onder patent tot in de late jaren '20; er zijn nog geen geautoriseerde generieken.
- Hoe wordt Tirzepatide gedoseerd?
- Eenmaal per week subcutaan, getitreerd vanaf 2,5 mg over ten minste 20 weken om gastro-intestinale bijwerkingen te beperken. De doeldosering hangt af van de indicatie — 5–15 mg voor diabetes, vaak 10–15 mg voor gewichtsbeheer.