CJC-1295

CJC-1295 is een synthetisch 30-aminozuur GHRH-analog, oorspronkelijk ontwikkeld door het Canadese biotechbedrijf ConjuChem als langwerkende groeihormoon-stimulator via een Drug Affinity Complex (DAC) — een maleimidopropionzuur-linker die covalent en irreversibel aan plasma-albumine bindt en zo de halfwaardetijd verlengt tot bijna een week. De klinische ontwikkeling is door de oorspronkelijke sponsor gestaakt; geen opvolgende partij heeft het programma overgenomen. Het molecuul heeft geen autorisatie van EMA, FDA, MHRA of Swissmedic in welke indicatie dan ook. In de grijze-markt peptidescene wordt het verkocht als ‘research peptide’ voor GH-augmentatie, vrijwel altijd gestackt met ipamorelin. CJC-1295 is verboden onder klasse S2 van de WADA-Verbodenlijst.

Werkingsmechanisme

CJC-1295 bindt aan de groeihormoon-releasing hormone-receptor (GHRHR), een klasse B G-eiwit-gekoppelde receptor op pituitaire somatotrofen. Activatie koppelt aan Gαs, verhoogt intracellulair cAMP en stimuleert de afgifte van hypofysair groeihormoon, dat vervolgens hepatische IGF-1-productie induceert. Functioneel is het mechanisme identiek aan endogeen GHRH(1-29) — het verschil zit in de farmacokinetische modificaties.

Vier aminozuur-substituties (D-Ala², Gln⁸, Ala¹⁵ en Leu²⁷) maken het molecuul resistent tegen afbraak door dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4), het enzym dat endogeen GHRH binnen minuten inactiveert. In de DAC-variant is bovendien een C-terminaal lysine toegevoegd met een maleimidopropionzuur (MPA)-linker, die irreversibel een covalente binding aangaat met het vrije cysteïne-34 van plasma-albumine. Dit albumine-conjugaat circuleert mee in de bloedbaan en levert aanhoudende GHRH-receptor-stimulatie op gedurende meerdere dagen (Jetté et al. 2005, PMID 15817669; Teichman et al. 2006, PMID 16352683).

De no-DAC variant (ook bekend als ‘modified GRF 1-29’) bevat dezelfde DPP-4-resistente substituties maar mist de albumine-linker, en heeft daardoor een halfwaardetijd van slechts ~30 minuten — vergelijkbaar met sermorelin (geautoriseerd, andere indicatie) maar veel korter dan de langwerkende DAC-vorm. In de grijze markt worden beide varianten als ‘CJC-1295’ verkocht; identiteits-onzekerheid is groot.

Mechanistisch zijn er twee aanvullende zorgpunten. Ten eerste: continue albumine-gebonden GHRH-stimulatie verschilt fundamenteel van fysiologische pulsatiele afgifte. Het lichaam reguleert GH normaal via discrete pulsen elke 3–4 uur, met somatostatine-onderdrukking ertussenin; aanhoudende stimulatie kan de fysiologische pulsatiliteit ontregelen en theoretisch desensitisatie of bijniervrije-feedback-effecten geven. Ten tweede: GH heeft anti-insuline werking. Supraphysiologische GH-pieken kunnen insulinegevoeligheid verminderen — een patroon dat bij langdurig gebruik voor metabole risico’s relevant is.

Farmacokinetiek

De enige gepubliceerde humane PK-data (Teichman et al. 2006, J Clin Endocrinol Metab, PMID 16352683) betreffen de DAC-variant in een gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde, dubbelblinde Phase 1-studie bij gezonde volwassenen. Single ascending doses (30–60 µg/kg s.c.) en herhaalde wekelijkse/tweewekelijkse doses werden onderzocht. De geschatte eliminatiehalfwaardetijd was 5,8–8,1 dagen. Plasma-GH-concentraties stegen 2- tot 10-voudig en bleven >6 dagen verhoogd na een enkele dosis; IGF-1 steeg 1,5- tot 3-voudig en bleef tot 9–11 dagen verhoogd. Bij meervoudige dosering bleef IGF-1 tot 28 dagen na laatste dosis boven baseline.

Voor de no-DAC variant zijn er geen Westers gepubliceerde humane PK-studies; de geschatte t½ van ~30 minuten is afgeleid van de structurele verwantschap met sermorelin (geautoriseerd door FDA in 1997 voor GH- deficiëntie bij kinderen, later vrijwillig teruggetrokken om commerciële redenen, niet om veiligheidsredenen).

Humane data ontbreken voor langere termijn — er zijn geen Phase 2/3 studies met PK-monitoring of klinische uitkomsten. De grijze-markt protocollen (wekelijks 1–2 mg DAC, of dagelijks 100–300 µg no-DAC) zijn extrapolaties uit de Phase 1 single-ascending-dose data, niet uit chronische dosering bij niet-deficiënte volwassenen.

Klinisch bewijs

Hier is het editoriale punt centraal: er bestaat één gepubliceerde Phase 1-trial en geen Phase 2 of 3-bewijs in een peer-reviewed register.

Phase 1 (gepubliceerd). Teichman et al. (2006) toonde verlengde GH- en IGF-1-stijging na CJC-1295-DAC bij gezonde volwassenen, zonder ernstige bijwerkingen in de gerapporteerde periode. De studie was opgezet als veiligheids- en biomarker-onderzoek, niet als werkzaamheidsstudie op klinische uitkomsten.

Phase 2 (gestaakt, niet volledig gepubliceerd). ConjuChem ontwikkelde CJC-1295-DAC verder in een Phase 2-programma voor onder meer lipodystrofie en sarcopenie-gerelateerde indicaties. De ontwikkeling werd vervolgens stopgezet. In grijze-markt rapportages en sectorpers circuleert informatie over cardiovasculaire bijwerkingen — waaronder een gemelde sterfgeval — als reden voor stopzetting. ConjuChem heeft details nooit publiek bevestigd; er zijn geen EMA- of FDA-assessmentreports beschikbaar om de exacte signaal-structuur te valideren. Het feit zelf — dat een veelbelovend langwerkend GHRH-mimetic na Phase 2 werd gestopt en geen opvolgende sponsor het overnam — is editoriaal het meest betrouwbare signaal in dit dossier. Een molecuul met een schoon veiligheids- en effectiviteitsprofiel had commerciële belangstelling getrokken; die is twee decennia lang uitgebleven.

Phase 3: bestaat niet. Geen geregistreerde Phase 3-trial in clinicaltrials.gov of EU-CTR voor enige indicatie (status mei 2026). Geen geautoriseerde indicatie in enige jurisdictie.

Veiligheid en bijwerkingen

Er bestaat geen systematische veiligheidsdatabase voor CJC-1295. Geen SmPC, geen FDA-label, geen Phase 3 met gepubliceerd AE-profiel. Wat gepubliceerd is komt uit de Phase 1 (geen ernstige bijwerkingen gerapporteerd in een korte observatieperiode bij gezonde vrijwilligers) en uit anekdotische grijze-markt rapporten (post-injectie flushing, waterretentie, hoofdpijn, paresthesie).

De serieuze zorg is het cardiovasculair signaal dat de oorspronkelijke ontwikkeling stopzette. Omdat de details niet publiek zijn, kunnen we geen specifieke AE-frequentie geven — maar het feit van stopzetting bij een commercieel aantrekkelijk molecuul is op zichzelf het signaal. Mechanistisch is langdurige supraphysiologische GH-blootstelling geassocieerd met linker-ventrikel-hypertrofie, oedeem, glucose-intolerantie en theoretisch verhoogd risico op proliferatieve aandoeningen — patronen die bekend zijn van patiënten met acromegalie.

Aanvullend geldt het standaard grijze-markt kwaliteitsrisico: identiteits-onzekerheid is groot. Veel als ‘CJC-1295’ verkochte vials zijn in werkelijkheid de no-DAC variant (‘modified GRF 1-29’), wat betekent dat een wekelijks doseringsschema voor DAC bij een no-DAC vial volstrekt onderdosering oplevert — of, omgekeerd, dat een dagelijks no-DAC schema bij een DAC-vial cumulatieve overdosering geeft.

Voor sporters geldt dat gebruik van CJC-1295 een WADA-overtreding is onder S2 (peptidehormonen, groeifactoren, gerelateerde substanties en mimetica — inclusief GHRH-analogen). Detectiemethoden zijn gevalideerd (Thomas et al. 2012, PMID 21871962); gebruik wordt routinematig in dopingcontrole getest.

Waarom we het D geven

CJC-1295 voldoet aan elk van onze D-criteria, met enkele bijzonder zware:

• Ontwikkeling gestaakt door oorspronkelijke sponsor — een cardiovasculair veiligheidssignaal als (onvolledig gedocumenteerde) reden, en geen opvolgende sponsor in twee decennia.
• Geen humane Phase 2/3 RCT publiek beschikbaar; alleen één Phase 1 uit 2006 (Teichman et al.).
• Geen autorisatie door EMA, FDA, MHRA of Swissmedic.
• WADA-verboden onder S2 met gevalideerde detectiemethoden.
• Grijze-markt identiteits-onzekerheid: DAC versus no-DAC verschilt factor 100–200 in halfwaardetijd, en vials worden niet onafhankelijk getest.
• Mechanistische zorg: continue albumine-gebonden GHRH-stimulatie verschilt fundamenteel van fysiologische pulsatiele afgifte; langdurige supraphysiologische GH-blootstelling heeft een bekend ongewenst metabool en cardiovasculair profiel.

De Phase 1-data zijn farmacologisch interessant en bevestigen dat het molecuul werkt zoals biologisch voorspeld — maar de afstand tussen die biomarker-data en een gevalideerd klinisch product is groot, en die afstand is door de oorspronkelijke sponsor opgegeven. Tot er een methodologisch solide Phase 2-trial met klinische uitkomsten verschijnt, blijft CJC-1295 een gestaakt onderzoeksmolecuul met grijze-markt verkoop — niet een therapeutische optie.